De Stadstuin
Inmiddels mogen we ons al bijna een jaar trotse bewoners van Lindeveld noemen. Een wijk die van jongs af aan bewondering oproept. Bewondering voor het schitterende Lindeveldplein, de prachtige herenhuizen met authentieke gevels en dito interieur, de aangename , rustige sfeer en dan inderdaad toch zo lekker dicht bij het centrum van Heerlen. Misschien daarom wel de mooiste wijk van Heerlen dus.
Een wijk bovendien met een historisch verleden dat eeuwen terug gaat in de tijd. In de tijd van de Romeinen (57 v. Chr. tot 717) lag Heerlen alias het Romeinse Coriovallum zoals bekend op het belangrijke kruispunt van de weg tussen Keulen en Boulogne (in oost-west richting) en de heerbaan tussen Xanten en Trier. In de tweede helft van de 3de eeuw werd de druk van de Germaanse stammen in het noorden zo groot, dat de Romeinen zich moesten terugtrekken. De grens langs de Rijn moest worden opgegeven en zo kwam Coriovallum aan de rijksgrens te liggen. Uit sporen in Heerlen blijkt dat er tot het eind van de vierde eeuw nog Romeinen woonden. Het centrum van Coriovallum werd gevormd door de fameuze thermen, als museum nu het baken van Lindeveld. Het historisch verleden is daarmee verankerd in en met Lindeveld en geeft aan dat ontspanning toen en ook nu in deze regio erg belangrijk is.
Naast een schitterend "nieuw" huis en de vele extra's die deze wijk biedt, hebben we ook een stadstuin gekregen. Zo'n mooie stadstuin, waar zoveel mogelijk gebruik van wordt gemaakt ter ontspanning. Als echte stadsmensen is dit fenomeen (stads)tuin relatief nieuw, maar ook zondermeer reden geweest de overstap naar Lindeveld te maken. Grote stenen vormen prachtige terrassen waar we graag tot rust komen na hectische dagen en bij voorkeur al barbecueënd of zonnebadend op vertoeven. De tuinstoel in favoriete relaxmodus biedt tevens een mooie aanblik op ongeveer 15 m2 aangelegde tuin met passende en bekende rozenstruiken in diverse kleuren en andere bloeiende nog niet verder gedetermineerde planten.
Al snel bleken de mooie struiken en planten niet de enige bewoners te zijn van de stadstuin. De twijfel over wel of geen onkruid groeide hand in hand met de steeds hoger reikende onbekende beplanting. Grote vraagtekens waren er m.n. over die groene bodembedekker die zoals de naam doet vermoeden de volledige bodem van de stadstuin tot ieder hoekje en kiertje bedekte. Tante bracht uitkomst en wist te vertellen dat deze welig tierende bodembedekker zogenaamd Zevenblad is, een zeer hardnekkig en vrijwel niet uit te roeien onkruid. Een echt probleemgevalletje dus in de tot dan toe oprecht geliefde stadstuin. De aanpak was in deze beginfase nog onduidelijk, maar vanuit de digitale tijdperkgedachte werd dit probleem verder via internet onderzocht en waar mogelijk opgelost. Het wereldwijde web bracht inderdaad antwoorden. Zevenblad was inderdaad zeer hardnekkig onkruid, kennelijk alleen te bestrijden met zware artillerie als zwart plastic, karton of eeuwig en zeer consequent (uit)roeien. Enigszins beduusd door deze informatie werden hoopvol de eerste vrije dagen al ploeterend en woelend, zonder enige tuinkennis en/ of bezit van tuingereedschap doorgebracht in de stadstuin. De witte wortels van het zevenblad bleken verbazingwekkend lang, braken snel en er leek geen einde aan te komen. Iedere moedige aanval eindigde na een aantal dagen in een revanche die zijn weerga niet kende. Het zevenblad groeide meedogenloos verder en was duidelijk niet onder de indruk van alle uitroeiingspogingen van haar zogenaamde overheersers.
Het ontspannen gevoel in de stadstuin veranderde langzamerhand en inmiddels ietsje meer gefrustreerd werd het internet nogmaals geraadpleegd. Toen bleek al snel dat het Zevenblad kennelijk ooit werd aangeplant door jawel de Romeinen om hun soldaten van verse groenten langs de weg te voorzien. Gebruik werd destijds gemaakt van een kruid dat in vrijwel alle omstandigheden weet te overleven en hardnekkig volhardt. Zevenblad voldeed duidelijk aan dit vereiste, inmiddels bevestigd door de diverse vruchteloze aanvalsplannen in onze stadstuin. Zevenblad werd daarmee voor de Romeinen de belangrijkste groente, maar daarnaast ook klaarblijkelijk geneeskrachtig kruid. Zevenblad ook wel (Aegopodium) Podagraria ( = jicht) genoemd schijnt namelijk in gekneusde vorm pijnstillend te werken op pijnlijke gewrichten bij jicht en reuma. En nog beter, als groente gebruikt zit Zevenblad kennelijk boordevol vitamine C, provitamine A, kalium, calcium en magnesium. In de derde eeuw n.c. trokken de Romeinen dus verder, maar lieten hun groente annex kruid voor eeuwen later dus ook in Lindeveld en onze stadstuin achter.
Geïnspireerd verder speurend blijkt zevenblad in de keuken te gebruiken in alle recepten waar je ook spinazie voor zou kunnen gebruiken, dus in soep, salade en stoofschotels maar ook in bladerdeeg. De jonge blaadjes zou je rauw kunnen verorberen, gelijk aan peterselie. Een eerste rauwe proefsessie was echter geen succes, vanwege de bittere smaaksensatie. De verwerkte variant (gekookt of gewokt) van zevenblad bood gelukkig meer perspectief en ook daadwerkelijk eetgenot. Ondanks de hierdoor hervonden hoop vrezen we nog steeds dat het zevenblad als zeer hardnekkige woekeraar de smaakvolle groentetoepassing overwint, alhoewel de strijd nog niet over is. De geïnteresseerde medebewoners houden we graag van de vorderingen op het slagveld op de hoogte of bieden indien wenselijk een gratis pluksessie aan. Als veelzijdige groente, de Romeinen gedenkend en onder het motto " If you can't beat it, eat it" volgen hieronder enkele inspirerende zevenbladrecepten na te lezen op internet:
Hieronder uitgeschreven:
Zevenblad groente schotel (4 personen)
Benodigdheden
300 gram zevenblad (zonder stengels, gewassen en gesneden)
2 eetlepels olie
2 middelgrote uien (gesneden)
2 appels (in blokjes)
1 theelepel kerrie poeder
zout, peper, evt. bouillonpoeder
3 eetlepels creme fraiche (of als je dat niet hebt, ongeslagen slagroom)
Bereiding
Fruit de uien aan in olie en voeg de appelblokjes toe. Even omscheppen en daarna het zevenblad toevoegen. Even flink doorverhitten en omscheppen. Kerrie poeder, zout, peper en eventueel wat bouillonpoeder toevoegen. Afmaken met creme fraiche. Serveer deze groenteschotel met rijst of pasta.
Eet smakelijk!
Petra Egg-Janssen, 9 augustus 2011